Se sin wohre Helde des Alldaachs. Nevve Füürwehrlück, Rettungssanidätern un Bäckereifachverkäuferinne jehüre se ze dä Metminsche, dere Tätischkeit isch am mieste wäätschätze.

He kütt dat längs üvverfällje Lobleed op de Junge vun dr Müllavfuhr.

Bei us en Kölle jitt et en dr Verwaldung vum öffentlische Levve wieß Jott zisch Jründe, üvver Inkompetenz, Schludderischkeit, Blödsinn un Klüngelei en Aap ze kreeje. Ein Ressort ävver stisch us däm Sumpf, an dä mir uns all jewenne mohte, zick Langem op dat Aanjenähmste eruss.

De Kölsche Avfallweetschaffsbetrieve sin de beste op dr Welt. Un dat met Avstand!

Wovun dat kütt? Natürlisch vum Fastelovend!

Ald domols, wie isch noch jar nit en Kölle jelääv han – un enzwesche dunn isch zick drissisch Johr he levve ‑, wore dä Jonge vun dr Müllavfuhr ming leevste Abteilung bei jedem Ruusemondachszoch jewese, für dä isch jedes Joor us em Sauerland jekumme wor.

Wie se met ehre Monsterbesem us Stohl un dä motorisierte Ameis hinger däm Zoch herkehrte un doför sorschte, datt dä janze Möll widder vun dr Stroß kohm, wor för misch dr Höhepunk vum jecke Drieve.

Donoh soh et widder su us, wie wenn jar nix passeet wör. Un do woss isch: Wä dat schaff, dä schaff alles.

Wat wör Kölle – en Stadt, en dä zick Römerzigge allemann allet ze Boddem falle losse, wat se nit mih bruche künne – ohne singe Stroßefäjer?

Wie wööde de wundervolle Parks, en denne mir die Grellverbodde avdun un einfach allet lieje losse, dat mir nit mih jebruche künne, un die Stroße vun uns Veedel dämnächs ussinn ohne de fleeißije Fäjer en ere ruut-wieß jestriefte Jack?

Do kanns de Uhr noh inne stelle. Wenn isch morjens minge Kaffee drinke un hür, datt unge en dr Stroß de Ressmölltonn jeleert weede, wieß isch: „Aha, Dunnersdach, halve aach.“

Dobei sin dä Junge immer jot jelaunt un maache ehre Wetze. Noh jot: Off jenoch sin dat läppsche Macho-Wetze. Ävver wat wells do vun Mannslück erwaade, die en ene Brangsche tätisch sin, die vun Fraulück hartnäckisch jemiede weed?

Usserdäm – ärg löblisch! – wääde se niemols unverschammp. Bei dä Jeschwindischkeit, met der se arbigge, han se jo och jar keein Zick för romantische Verfeinerunge.

Häs do ens en Besischtijung vun dr Kölsche Ressmöllverbrennungsanlaach metjemaat? Spitzenteschnollojie! Do weed allet nur met Luff verbrannt, un die Luff, die dann uss dämm Schornstein erusskütt, es besser wie die, die do en dr Ennestadt enohdeme dees! Dat kanns do beim Ömweltministerium en Dösseldorp nohfrore. Die messe dat luuter met ene Tirekverbindung.

Do kann isch nur sare: „Kölsche Müllavfuhr, alaaf!“

Text: -bevi; sprachliche Beratung: Gisela Siebert; Foto: Wikimedia

Hier geht es zum Originaltext auf Hochdeutsch

 

Teilen